Cnsdnz's Blog

Archive for Aralık 2009


Posted on: Aralık 30, 2009

Fondue History

The Swiss Tradition
Each component of a traditional Swiss fondue plays an import role.  Most recipes we see for “traditional” Swiss style fondue are a combination of two cheeses, Gruyere and Emmenthaler.  These two cheeses are combined because either cheese alone would produce either a mixture that was too sharp or too bland. The cheeses are most commonly melted in a dry white wine which helps to keep the cheese from the direct heat as it melts as well as to add flavor. The Kirsch (a clear cherry brandy) was added if the cheese itself was too young to produce the desired tartness. The garlic was for additional flavoring while the flour or cornstarch assists in keeping the cheese from separating. In fact each canton in Switzerland has their own “traditional” style fondue.
The fondue from this region combines Gruyere with Vacherin a Fondue.  The wine and Kirsch is only added if the cheese is not fully ripened.  When the wine is not used, guests dip their bread in plum schnapps, then into the fondue. 

The Traditional Pot (Caquelon)

The traditional fondue pot is called a “caquelon” or “câclon” and is made of a heavy earthenware. Other variations include glazed ceramic or enameled iron. All variations are heavy to help promote even heat distribution and heat retention. The fondue is heated on your cooktop in the caquelon over low to medium heat then transferred to the table and placed over an alcohol burner or a hot plate.


Given Fondue is a “communal” meal there are a few basic guidelines to follow. To eat cheese fondue spear a piece of bread using a fondue fork and dip it into the pot. Twirl the bread cube gently in the cheese to coat it. You’ll want to let the bread drip a bit before you put it in your mouth. This will allow the excess to drip back in the pot and also allow time for cooling. When you put the bread in your mouth try not to touch the fork with your lips or tongue because the fork does go back in the pot. Alternately you can use a dining fork to slide the bread off the fondue fork then eat it with the 2nd fork. This is probably more cumbersome than necessary.

The Bread

A baguette works very well although any crusty French or Italian style breads will do.   When you slice the bread make sure that each piece includes a bit of the crust. This crust helps keep the bread on the fork after it is  placed in the cheese.

Other Fondue Styles

Broth or Bouillon
Another style of fondue is a simple vegetable broth or bouillon. This makes a lighter, less caloric meal than the cheese or hot oil versions. Potatoes as well as other vegetables or small bits of seafood are cooked in the simmering pot of broth.

Preparation And Serving Tools

 Little is needed in the way of special tools for preparing and serving fondue.
 Pot Basics
Most fondue pots come with a tray, a container for an alcohol or a “canned heat” product such as Sterno, a stand, and a pot.  The canned heat container should include a “diffuser” so you can adjust the amount of heat by closing or opening the heat source. 

 Fondue with new butane  fuel source.  There have not been many advances in fondue fuel systems until the invention of the butan fondue burner.  Currently hard to find but makes an excellent choice for meat or cheese fondues.    

 Hot Oil or Broth Fondue
Select a pot that is deep and sits on a stable stand.  Some of the fondue pots can be top heavy which is particularly dangerous when cooking with hot oil.  A pot made of enameled iron is a good choice.  The pot should be heavy and stable and the interior smooth for easy cleanup. 

Fondue Forks
The only other fondue necessity is the fondue fork.  The forks are long with two serrated tines for spearing food.  Each has a heat resistant handle such as wood or plastic.  Frequently the forks have color coded tips so diners can easily keep track of their utensils.  Bamboo skewers make a good substitute. 



Fondue Pot Fuel
There are three basic types of fuel used for most fondue sets.
Sterno, alcohol, and tea lights Fondue with new butane  fuel source.  There have not been many advances in fondue fuel systems until the invention of the butan fondue burner.  Currently hard to find but makes an excellent choice for meat or cheese fondues.  

Hot Oil or Broth Fondue
Select a pot that is deep and sits on a stable stand.  Some of the fondue pots can be top heavy which is particularly dangerous when cooking with hot oil.  A pot made of enameled iron is a good choice.  The pot should be heavy and stable and the interior smooth for easy cleanup. 

Fondue Forks
The only other fondue necessity is the fondue fork.  The forks are long with two serrated tines for spearing food.  Each has a heat resistant handle such as wood or plastic.  Frequently the forks have color coded tips so diners can easily keep track of their utensils.  Bamboo skewers make a good substitute. 



Fondue Pot Fuel
There are three basic types of fuel used for most fondue sets.
Sterno, alcohol, and tea lights   

Dessert Fondue
Dessert fondues became very popular in the 1970’s. Chocolate fondue was a favorite used for dipping ripe fruits such as bananas, strawberries, and tangerines. Some recipes suggest dipping some cubes of angel food cake as well. Other dessert fondues include caramel, coconut and marshmallow. 

Fonduta is an Italian dish similar to Fondue made with Fontina cheese and egg yolks. 

Fondue Bourguignonne
Also referred to as Beef Fondue. A mixture of half butter and half cooking oil is combined and heated in a cast iron or enamel fondue pot. Small pieces of lean meat and vegetables are speared and cooked in the hot oil. It is particularly important to use a stable fondue pot for this type of fondue. 

Bagna Cauda
This is a wonderful dish from the Piedmonte region of Italy. The name comes from bagno caldo which means “hot bath”. It is made by combining butter, olive oil, garlic and anchovies. The mixture is heated and guests use wooden skewers or fondue forks to spear a variety of fresh vegetables which are dipped and warmed. 

This is a Dutch dish (cheese dip) similar to the Italian style fondue (fonduta). 

Raclette is actually cheese from Switzerland made from cow’s milk and is slightly nutty in flavor, similar to gruyère. Raclette, the dish is served tableside. It is a large half or whole wheel of cheese, exposed to heat and and scraped off as it melts. The word raclette comes from racler , French for “to scrape.” The dish is served as a meal with boiled potatoes, dark bread and cornichons (pickles). Read complete article about Raclette. 

To eat meat fondue, spear a piece of meat and plunge it in the hot oil. Allow it to sit until the meat is cooked to your liking. Remove the fork and place it on your plate. Use your dining fork to slide the meat off the fondue fork. Then use your regular fork to dip the meat in the sauce as desired. Then eat using your regular dining fork.   

It is common to use three cheeses, Gruyere, Emmental and Walliser Bergkase.  A regional addition may include chopped morel mushrooms. 

First a roux is made of butter, flour and milk is made and Gruyere and Schabzieger cheeses are added. 

Eastern Switzerland
Appenzeller and Vacherin a Fondue are the cheeses of choice combined with a dry cider. 

The locals roast and chop garlic then combine with Gruyere cheese. 

A combination of two thirds Gruyere and one third Emmental, or a half and half version with Neuchatel wine. 

Fondue dates back to the 18th century when both cheese and wine were important industries in Switzerland. The simple to prepare meal utilized ingredients that were found in most average homes.This warm cheese dish originated in Switzerland and more specifically in the Canton of Neuchatel. The dish consists of at least two varieties of cheeses that are melted with wine and a bit of flour and served communally out of pot called a “caquelon”. Long forks are used by each guest to spear a cube of bread then the bread is dipped into the cheese and eaten. 



What is Environmental Engineering?

Environmental engineers are the technical professionals who identify and design solutions for environmental problems. Environmental engineers provide safe drinking water, treat and properly dispose of wastes, maintain air quality, control water pollution, and remediate sites contaminated due to spills or improper disposal of hazardous substances. They monitor the quality of the air, water, and land. And, they develop new and improved means to protect the environment.

Although many people are concerned about the state of our environment, environmental engineers are the people who do things to protect it from damage and to correct existing problems. Environmental engineers possess the scientific and technical knowledge to identify, design, build, and operate systems that make modern society possible. In addition to being a field for doing, the environmental engineering field and environmental engineering education are multi-disciplinary. They involve traditional engineering components such as mathematics, physics, chemistry, and engineering design. But environmental engineering education and practice also includes a range of other disciplines, such as biology, microbiology, ecology, public health, geology, meteorology, economics, political science, and computer science. To address the spectrum of issues facing the environment, environmental engineers are broadly educated, as well as technically trained.

Where do environmental engineers work?

Environmental engineers work in many places. Some of the common ones are:

  • engineering consulting firms that design and construct air and water pollution-control systems,
  • industries that need to treat their air or wastewater discharges,
  • private and municipal agencies that supply drinking water,
  • companies that treat and dispose of hazardous chemicals,
  • companies that operate treatment facilities for municipalities or industries,
  • government agencies that monitor and regulate waste discharges,
  • universities that teach and conduct research on environmental control,
  • private and government laboratories that develop the new generations of pollution-control systems,
  • international agencies that transfer knowledge and technology to the developing world, and
  • public-interest groups that advocate environmental protection.

What do environmental engineers know?

Like most engineers, environmental engineers must have a strong background in mathematics, physics, and chemistry. They learn engineering problem-solving and how to work in teams to accom-plish goals. They develop the ability to apply scientific principles as part of making engineering decisions. Environmental engineers are skilled at analysis and design, and they apply their knowledge to pro-tect the environment and human health. The breadth and multidisciplinary n ature of environmental issues requires that environmental engineers expand their skills beyond the range normally associated with any single engineering field. Depending upon their specific career goals, environmental engineers gain knowledge and skills in areas such as chemical technology, geology, water and atmospheric chemistry, microbiology, toxicology, hydrology, soil science, computers, economics, and law.


Tabanında birikmekte olan tehlikeli miktarlardaki karbondioksit ve metan gazları Ruanda ve Kongo sınırında yer alan Kivu Gölü’nü saatli bombaya çeviriyor.  Bilim insanları gölün tabanında biriken bu uçucu karışımın ne zaman patlayabileceğini kestiremiyorlar, hiçbir uyarıda bulunmadan yarın patlayabileceği gibi bir bin yıl boyunca sessiz de kalabileceğini söylüyorlar. Volkanların ve depremlerin etkilerine açık bir alandaki göldeki olası bir patlama yakınlarında yaşayan ve çoğu mülteci olan 2 milyon insanı tehdit ediyor.13-15 Ocak 2010’da, Ruanda’da uluslar arası bir araştırmacı grubuyla Kivu Gölü için çalıştay toplanacak. Çalıştayda bilim insanları volkan bilim,  tektonik ve limnoloji (suyun kimyasını inceleyen bilim dalı) bilgilerini bir araya getirecekler.  Çoğu bilim insanı gölün oldukça kararlı bir durumda olduğu görüşünde olsa da, bulunduğu bölgenin depremlere açık ve volkanik olarak aktif olması şüphelere neden oluyor.Kivu Gölü’üne benzeyen bilinen iki göl daha var: Kamerun’da yer alan Nyos ve Monoun Gölleri. Monoun Gölü, 1984 yılında saldığı karbondioksitle 37 kişinin ölümüne denden oldu. Nyos Gölü’yse, 1986 yılında büyük miktarlarda karbondioksit salarak yakınlarında yaşayan 1700 insanın boğularak ölmesine neden oldu.

Kivu Gölü’nün en büyük sorunlarından birisi ‘nefes almaması’. Tropikal iklimin de yardımıyla gölün katmanları durağanlaşıyor; karışmıyorlar, yer değiştirmiyorlar. Oysa daha soğuk iklimlerde göl suları alt ve üst tabakalar arasında dolaşır, buradakine benzer bir gaz birikmesi gerçekleşmez. Kivu’yu hem ılıman hem de tropikal iklimlerde yer alan göllerden ayıran bir diğer özellik de sıcak tuz kaynakları. Yer altı suları lava çatlaklarının ve küllerin arasından süzülerek bu kaynakları oluşturuyor ve gölü iyice durağanlaştırıyorlar. Düzenlenecek çalıştayda, sıcak tuz kaynaklarının göle etkisinin farklılaşan iklimle ve volkanik faaliyetlere nasıl değişeceği tartışılacak.

Araştırmacılar, Kivu Gölü’nün taban katmanında çözülmüş halde duran bu gaz karışımın karasızlaşıp bir tehdit oluşturmasını sağlayabilecek birkaç etmen sıralıyorlar. Olası bir deprem, volkanik bir patlama, toprak kayması ya da Ruandalıların ve Kongoluların gölden metan gazı çıkarma girişimleri. 2008’de göle yakın bir deprem meydana geldi ve 2002’de 18 kilometre uzağında bir volkanik patlama gerçekleşti. Her iki olay da bilim insanları korkuttu ancak gölde bir hareketlilik yaşanmadı.

Bilim insanları gölü bir şampanya şişesine benzetiyorlar. Taban tabakasının üzerindeki 300 metre derinliğindeki su, karbondioksit gazının dışarıya çıkmasını engelleyen bir tapa görevi görüyor. Tapanın basıncı yettiği sürece gaz suda çözünmüş halde bekleyecek. Tapayı kaldırırsanız oluşan baloncuklar oluşacak ve yüzeye ulaşacak. Araştırmacıların yanıtını aradıkları soruysa bu olayın ne kadar patlayıcı olabileceği.

Uzay Oteli 2012’de Kapılarını Açıyor!!!

Uzaydaki ilk otel olacak olan Glactic Suite Space Resort, rezervasyon almaya başladı. İlk misafirlerini 2012’de ağırlayacak olan uzay otelinde üç gece geçirebilmek için 4.4 milyon dolar ödemek gerekiyor. Yolculuk için gerekli olan eğitim Karayip Adaları’nda veriliyor ve üç ay sürüyor. 43 kişinin rezervasyon yaptığı açıklanan uzay oteli, Dünya’nın etrafını 80 dakikada dönecek, yani her 15 dakikada bir güneş doğacak. Yolcuların, ‘Pod’ adı verilen odalarda hareket edebilmesi için özel olarak tasarlanan Velcro giysilerinden giyecekleri de yapılan açıklamalar arasında.

Glactic Suite’in yöneticilerinden, uzay ve havacılık mühendisi Xavier Claramunt, uzay turizminin 15 yıl içinde normal tatil seçenekleri içinde yer alacağını düşündüğünü belirtiyor.

Başlangıçta otelin dört yolcu kapasiteli bir ‘pod’unun olması ve iki pilot astronot yardımıyla yörüngesinde hareket etmesi planlanıyor. Uzay oteli, Dünya’dan 450 kilometre yukarıdaki yörüngesinde saatte 30 bin kilometre hızla seyahat edecek. Otele ulaşmak için kullanılacak roket, Karayip Adaları’ndaki uzay limanından kalkacak ve otele varması yarım gün sürecek.

Çeviren: Özden Hanoğlu
Fotoğraflar: Galactic Suite

Bitkiyle Beslenen Örümcek


 Şimdiye kadar tanımlanan yaklaşık 40.000 örümcek türünün hepsinin avlanarak beslendiği biliniyor. Bazıları ağ kuruyor bazıları da avlarına doğrudan saldırıyor. Ancak bilim insanları buna çok çarpıcı bir istisna keşfetti: Bagheera kiplingi adıyla bilinen bir zıplayan örümcek bilim dünyasında öncelikle bitkiyle beslenen ilk örümcek örneği oldu. İlginç keşif 12 Ekim’de Current Biology’de yayımlandı. Örümceğin bitkisel besin tercihi akasya çalılarının yapraklarının ucunda bulunan, Beltian yapıları denen özel yapılar. Normalde Beltian yapıları akasya dikenlerinin boşluklarında yaşayan ve bitkinin “koruyuculuğu”nu yapan karıncaların ödülüdür. Karıncaakasya mutualizmi (yani karşılıklı faydaya dayalı ortak yaşam biçimi) birlikte evrimleşmenin doğadaki en çok incelenmiş ve bilinen örneklerinden. Örümceği Meksika’daki bir alan çalışması sırasında fark eden Villanova Üniversitesi’nden Christopher Meehan, bunun gerçekten de özellikle bitki “avlayan” ve aynı zamanda birincil besin kaynağı olarak bitki arayan ilk örümcek olduğunu söylüyor. Meehan aynı örümceğin, makalenin ortak yazarı olan, Brandeis Üniversitesi’nden Eric Olson tarafından da Costa Rica’da bağımsız olarak keşfedildiğini belirtiyor. Meehan B. kiplingi’nin katı bitkisel besin tükettiği bilinen tek örümcek türü olduğunu ekliyor. Örümceklerin bazen küçük omurgasızları avladığı da oluyor, ancak hem alandaki gözlemler hem de biyokimya analizleri örümcekgillerin bu üyesinin öncelikle bitkisel besin tükettiğini gösteriyor. Örümceklerin avladıkları hemen hemen tek hayvan ise akasyayı koruyan karıncaların larvaları. Meehan’ın anlattığına göre şimdiye kadar örümceklerde görülen tek bitkisel beslenme bir örümceğin nadiren nektar ya da polen yemesi şeklindeydi. Polenle beslenme şimdiye kadar sadece bir tür örümcekte, onda da sadece geri dönüştürmek üzere ağını yerken ağa takılmış şeyleri de ağla birlikte yiyen genç örümceklerde görülmüştü. Nektarla beslenme muhtemelen ağ kurmak yerine doğrudan avlanan örümceklerde oldukça yaygın, ama bu sadece nadir alınan bir besin. Meehan örümceklerin katı besin tüketemeyecekleri yönünde genel bir yargı olduğunu söylüyor. Örümceklerin avlarını vücut dışında sindirdiğini ve büyüklüğü yaklaşık bir mikrometreyi geçen her tür maddenin örümceğin yutağındaki özsudan süzüldüğünü anlatıyor. Oysa Beltian yapıları % 80 yapısal fiberden oluşuyor ve örümceklerin standartlarına göre hayli büyük kalıyor. Meehan örümceklerin bu bitkisel yapıları beş dakikadan kısa bir sürede tamamen tüketebildiğini belirtiyor.

Peki bu örümcekler, akasyayı korumakla görevli oldukları ve Beltian yapıları kendilerine saklayacağı düşünülen karıncaları atlatmayı nasıl başarıyor? Meehan Bagheera da dahil olmak üzere zıplayan örümceklerin inanılmaz derecede gelişmiş algılama yeteneklerine ve çevikliğe sahip olduğunu, bireylerin duruma özel stratejiler kullanarak karıncaları atlattığını söylüyor. Görünüşe göre örümcekler aynı zamanda ağlarını fazla çekici olmayan ağaçlara kuruyor ve yuvalarını karıncalara karşı aktif biçimde koruyor. Meehan son olarak örümceklerin karıncaları taklit ediyor olabileceğini belirtiyor. Özellikle genç örümcekler karıncalara benziyor ve görünüşe göre onlar gibi hareket ediyor; belki de bu örümceklerin akasya ve karıncaları inceleyen araştırmacıların uzun süre dikkatinden kaçmasının sebebi budur. Meehan aynı zamanda örümceklerin karıncaların kimyasal kokusunu da “sürünmüş” olabileceğini düşünüyor ve bununla ilgili incelemeler yapıyor.

Çikolatayla Çalışan Yarış Arabası

“Çevreci motor sporları” fikri gerçek olabilir mi? Dünyanın ilk sürdürülebilir Formula 3 yarış arabasını tasarlayıp üreten araştırma grubunun başkanı Warwick Üniversitesi’nden Dr. Kerry Kirwan’a göre bu sorunun yanıtı ‘Evet’.

Keten ipliği, geri dönüştürülmüş karbon fiber ve reçine kullanılarak üretilen aracın direksiyonuysa havuç küspesinden yapılmış. Çikolata ve hayvansal yağlardan elde edilen bir tür biyo-yakıt tüketen bu yarış arabasının aksamlarını yağlamak için de bitkisel yağ kullanılıyor. Saatte 100 km hıza sadece 2,5 saniyede ulaşan bu turbo şarjlı çevre dostu aracın en yüksek hızı ise saatte 220 km.

İlk kez 17 Ekim’de, İngiltere’deki Brands Hatch yarış pistinde seyircilerin karşısına çıkacak olan aracın, yüksek performansa ve rekabet gücüne sahip arabaların da çevre dostu malzemelerle üretilebileceğini gözler önüne sermesi umut ediliyor.

Dr. Kirwan’a göre projenin arkasındaki fikir, insanlara “sürdürülebilir ve çevre dostu olmanın ne kadar çekici, eğlenceli ve hızlı olabileceğini” göstermek. Dr. Kirwan ayrıca, “İnsanların motor sporlarının kaynak ziyanı olduğuna ilişkin algısına rağmen bu projenin, gelecekte hem yarışıp hem de çevreci olunabileceğini herkese göstermeyi” hedeflediğini de sözlerine ekliyor.

Arabanın hareket halindeki videosuna ( adresinden ulaşılabilir. 

Çeviren: Gökhun Çelik


  • Hiçbiri
  • erkan: erkan <3 cansu
  • erkan: cansuuu cansuuu cansuuuuuuuuuuuu